Anthurium

Langzaam loopt ze de huiskamer in terwijl ze haar naambordje op haar bloes spelt. Ze schudt haar haren naar achteren en terwijl ze dat doet valt haar blik op het boeket dat op de tafel staat. Even staat ze stil om aandachtig naar die ene bloem te kijken. Triomfantelijk boven de andere bloemen uit is ze daar. Haar rode rug glimt. Zo vanuit deze hoek bekeken lijkt ze op een vurige rode maan omringt door blauwpaarse sterren aan haar voeten.

Het zit Annemiek dwars dat de bloem met haar rug naar haar toegekeerd is. Ze loopt naar het boeket toe en vanaf de zijkant lijkt de bloem nu op een felrood hart. Dit doet haar herinneren aan haar trouwdag, nu al weer 25 jaar geleden. Haar man, Frank, gaf haar een prachtig bruidsboeket met haar favoriete bloem, de Anthurium. Drie knalrode bloemen omringt door kleinere witte Anthuriums omvat in grote glanzende groene bladeren. Annemiek ziet het beeld voor haar, Frank, met één been geknield op de grond, het boeket in zijn handen. “Voor jou, lieve schat. Deze bloem geeft jouw exotische schoonheid weer en de witte bloemen staan voor je ogen die altijd stralen. Ik hou van jou met heel mijn hart en wil bij jou zijn tot de dood ons scheidt.” Ook nu schieten de tranen van ontroering in haar ogen. Snel veegt ze haar tranen weg.

Ze haalt de bloem uit het boeket. Aandachtig kijkt ze naar haar, het rode schutblad met de gouden aar in het midden. In 1876 ontdekte de Franse botanicus Eduard André de plant in Zuid Amerika en bracht haar naar Europa. Sindsdien zijn er vele variëteiten van deze tot de aronskelkfamilie behorende exoot gekweekt.

Elk jaar op hun trouwdag gaf Frank haar een boeket Anthuriums, altijd de originele, de rode omringt met witte kelken.

Een andere herinnering schiet haar te binnen. De stilte in de kamer is doordringend. Annemiek staat naast de witte kist. Haar ene hand rustend op het deksel en haar andere hand omklemt een rode Anthurium. Ze staart naar het witte gezicht, het donkere haar naar achteren gekamd. Iets wat niet echt klopt. De vorm van de mond is nog steeds hetzelfde. Zou ik hem mogen kussen?, vraagt ze zich af. Hij ligt zo mooi rustig. Ze legt de vuurrode bloem tussen zijn handen, streelt zijn wang en zachtjes geeft ze Frank een kus op zijn zachte lippen. De hartvormige exotische bloem straalt haar tegemoet als symbool van hun onmetelijke liefde voor elkaar.

Annemiek wil niet meer denken aan de plotselinge dood van Frank. Dat geeft te veel pijn in haar hart. Op één of andere manier pakte ze draad van haar leven weer op. Ze besloot als zorgvrijwilligsters bij het hospice te werken. Daar is ze nu. Na haar overpeinzingen plaatst ze de Anthurium terug in de vaas, nu met het gezicht naar de deur van de huiskamer. Iedereen ziet bij binnenkomst de pracht van de bloem. De exotische schoonheid die de krachtige persoonlijkheid van Frank weerspiegelt. De bloeikolf vier omhoog, beschut door rode schutbladen als glimmende reflecties van een mooi en gepassioneerd leven samen.

 

Share on FacebookTweet about this on TwitterShare on LinkedInEmail this to someone